Het is stil bij de Schütszenhalle in Langewiese. De parkeerplaats is leeg. Er is niemand van Sport for Others te zien. In het geheel niemand van Woord en Daad is aanwezig. Maar ook geen deelnemers, en geen vrijwilligers, motards en supporters. Het is gewoon angstig stil en leeg in Langewiese. Het voelt heel anders aan dan vorig jaar in de Ardennen.
Nu ik er toch ben en mijn SfO tenue aan heb, kan ik net zo goed gaan fietsen. De GPX ingesteld en daar ga ik. Het duurt niet lang of ik ben al het vorige vergeten. Ik geniet. Ik geniet volop. Wat is het hier mooi en wat kun je hier geweldig fietsen. Al begin ik daar wel aan te twijfelen tijdens beklimmingen. Die zijn behoorlijk pittig. Maar eenmaal boven vergeet ik de klim en kan ik weer genieten. Soms geniet ik zo sterk dat ik de navigatie vergeet en verkeerd rij. Maar, niet getreurd: omdraaien en weer door. Want wie doorgaat staat straks boven op de Kahler Asten; de laatste klim voor de finish in Langewiese.
Onderweg moet je wel genoeg eten en drinken. Een wielrenner moet koolhydraten aanvullen. Er zijn tijdens mijn training onderweg alleen geen verzorgingsposten die we bij Sport for Others gewend zijn. Her en daar vraag ik of ik mijn bidon mag vullen. Op één plek levert dat een bijzonder moment op. Een vrouw eet samen met twee dochters spaghetti en ze nodigen me uit om mee te eten. . Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. Ik schuif aan en schuif een bord spaghetti met saus en sla naar binnen. Dit is hoe ik een ravitaillering graag heb. Met vernieuwde kracht fiets is door naar Langewiese.
Wanneer ik daar moe maar voldaan aankom, is het nog steeds leeg en stil.. Ik denk weer terug aan vorig jaar in de Ardennen. Wat een deelnemers en wat een opbrengst hadden we daar. Het gejuich was bij de bekendmaking van de opbrengst tot in verre omstreken te horen.
Maar nu is het stil. Geen gejuich. Alleen ik ben er met mijn opbrengst en die is mager. Het streefbedrag is niet gehaald. Bij lange na niet. Maar het is nog maar begin augustus. Het is nog niet zover. Er is nog tijd om sponsors binnen te halen. Het is niet zo mijn ding. Maar als we ons hier allemaal voor inzetten, wordt er op 19 september vast weer hard gejuicht! Ik zie ernaar uit om jullie allemaal dan te ontmoeten en samen te juichen. Juichen omdat de opbrengst ervoor zorgt dat kinderen een toekomst krijgen. Geen kindslavernij, maar kinderen die naar school gaan en een vak leren.